Παναγιώτης Κασίμης

Photographer's portfolio

Φωτογραφικοί Ορισμοί

 

Εδώ και αρκετά χρόνια, η φωτογραφική μηχανή έχει διεισδύσει σε κάθε σπίτι. Στις μέρες μας, με την έλευση της ψηφιακής φωτογραφίας, η φωτογραφική μηχανή όχι μόνο διατίθεται σε μια τεράστια ποικιλία μορφών και τύπων, άλλα εμφανίζεται πλέον και σαν απαραίτητο πρόσθετο χαρακτηριστικό διαφόρων συσκευών. Αν, μάλιστα, λάβουμε υπ’ όψη την ραγδαία διάδοση του Photoshop καθώς και την μετάδοση και ανταλλαγή πλήθους πληροφοριών στο Internet, καταλαβαίνουμε πως σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, είναι ευκολότερο για οποιονδήποτε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία.
Εν μέσω λοιπόν, αυτού του τεχνολογικού βομβαρδισμού αλλά και της γενικότερης σύγχυσης που επικρατεί στα περί Τέχνης, αυτός που θα θελήσει να ασχοληθεί πιο σοβαρά, ερχόμενος για πρώτη φορά σε επαφή με αυτό που γενικότερα ονομάζουμε καλλιτεχνική φωτογραφία, είναι λογικό να αναζητήσει ορισμούς και σημεία αναφοράς. Να προσπαθήσει ή και να ζητήσει, μέσα στην αγωνία του, να του γίνουν τα πράγματα πιο ξεκάθαρα, πιο χειροπιαστά. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια κοινή και φυσιολογική ανθρώπινη ανάγκη, κάτι που όλοι νιώθουμε όταν πλέουμε για πρώτη φορά σε άγνωστα ύδατα.
Έτσι, από καιρό σε καιρό, ακούγονται και ενίοτε γράφονται διάφοροι ορισμοί και αφορισμοί για την Φωτογραφία, για το τι είναι Φωτογραφία, κλπ. Το περίεργο και άξιο σκέψης είναι πως, στις μέρες μας, οι ορισμοί αυτοί σπανίως προέρχονται από φωτογράφους. Στις περισσότερες περιπτώσεις προέρχονται είτε από κριτικούς, είτε από θεωρητικούς, είτε από δασκάλους. Όσον αφορά στους τελευταίους, γνωρίζω από προσωπική εμπειρία το βάρος που έχει η κάθε μας λέξη, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις όπως αυτές. Πιστεύω, πως ένα μέρος του ρόλου ενός δασκάλου, δεν είναι να δυσχεραίνει περιορίζοντας τις επιλογές, αλλά να υποστηρίζει και να διευκολύνει, υποδεικνύοντας δρόμους και ενθαρρύνοντας.
Θα αναφερθώ περισσότερο σε μερικούς γενικούς και ίσως «κλισέ» ορισμούς και όχι στους (πιθανόν) γνωστούς ορισμούς των Bresson, Winogrand, Arbus κ.α. Το γεγονός και μόνο ότι οι τελευταίοι προέρχονται από βιωματικές εμπειρίες σπουδαίων δημιουργών, σημαίνει ότι απαιτούν περισσότερη συζήτηση και ανάπτυξη απ’ αυτήν που μπορεί να προσφέρει ένα μικρό κείμενο.
Ένας από τους πιο προσφιλείς και απλοϊκούς ορισμούς, φαίνεται να είναι εκείνος που υποστηρίζει πως η φωτογραφία είναι- ή έχει να κάνει με- το φως. Είναι προφανές πως το φως είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη για τη φωτογραφία, αλλά φαίνεται οι υποστηρικτές του παραπάνω «ορισμού» να μην έχουν προχωρήσει πέραν της ετυμολογίας. Γιατί, κατά την γνώμη μου, αυτό που κατ’ αντιστοιχία λένε είναι πως η ζωγραφική είναι χρώμα, η μουσική είναι νότες, ή η ποίηση λέξεις. Και ενώ, τόσο οι νότες όσο και οι λέξεις, αποτελούν τα εργαλεία της μουσικής και της ποίησης, όπως το φως για τη φωτογραφία, προσωπικά δεν μπορώ να σκεφτώ έναν ορισμό του τύπου: «η μουσική είναι (ή έχει να κάνει με τις) νότες». Η μουσική, η ζωγραφική, η ποίηση, η φωτογραφία, η Τέχνη γενικότερα, έχει να κάνει με τη ζωή. Φυσικά και χρησιμοποιεί εργαλεία για να επιτύχει το σκοπό της, όμως απορρέει από το ανθρώπινο πνεύμα και σ’ αυτό απευθύνεται. Έχει να κάνει με τον άνθρωπο (δημιουργό ή αποδέκτη) και την ανθρώπινη κατάσταση, έστω κι αν στο έργο δεν υπάρχει ίχνος ανθρώπου. Αλλά, δεν έχει καθόλου να κάνει με τα εργαλεία και την τεχνική.
Για να γνωρίσει κανείς τον καλλιτέχνη και το έργο του, πριν το δεχτεί ή το απορρίψει, οφείλει να γνωρίζει και κάποιες άλλες πτυχές, πέραν των greatest hits του. Βεβαίως, όλα αυτά αποτελούν προϋπόθεση, μόνο για όσους από εμάς θέλουμε πραγματικά να απολαύσουμε ή για όσους θέλουν και οι ίδιοι να δημιουργήσουν και το έργο του Evans ή του Adams, να αποτελέσει ουσιαστική επιρροή. Και, όπως προείπα, αυτό απαιτεί χρόνο, αγάπη και υπομονή. Είναι πολύ εύκολο να μάθει κανείς τα greatest hits του κάθε φωτογράφου και να αναμασά το πόσο σπουδαίες φωτογραφίες είναι. Αλλά δεν νομίζω πως ο Evans ή ο Adams έχουν ανάγκη τους επαίνους και τους διθυράμβους μας. Αυτά έχουν να κάνουν περισσότερο με την δική μας αγωνία να δείξουμε (ή να αποδείξουμε) ότι κατανοούμε και επικοινωνούμε με το έργο τους.
Συχνά, επίσης, έχει υποστηριχτεί και η άποψη πως η φωτογραφία είναι η τέχνη του να βλέπεις. Και ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει; (Αν, βεβαίως βάλουμε κατά μέρος τον εγωισμό που κρύβει αυτή η φράση, η οποία θέλει όποιον δεν ασχολείται με τη φωτογραφία, τυφλό). Σαφώς, το να βλέπεις, το να παρατηρείς είναι σημαντικό στη φωτογραφία. Όμως, ένας άλλος τρόπος να το θέσει κανείς, μια μικρή διαφοροποίηση του ίδιου τρόπου σκέψης, είναι η ιδέα πως η φωτογραφία μπορεί να είναι η τέχνη της ανακάλυψης. Για πολλούς, το να βλέπεις είναι συνώνυμο (αν όχι το ίδιο) με το να ανακαλύπτεις. Π.χ., βλέπεις τον κόσμο μέσα από το φακό σου και ανακαλύπτεις κάτι το οποίο δεν είχες δει πιο πριν. Έτσι, ίσως να μπορούν να θεωρηθούν ως εναλλάξιμοι όροι. Εντούτοις, η ιδέα της ανακάλυψης συνεπάγεται πως αυτή μπορεί να λάβει χώρα και οποιαδήποτε άλλη στιγμή πέρα από τη στιγμή της λήψης και δεν περιορίζεται μόνο στην τεχνική, όπως π.χ. το τι συμβαίνει σε μια φωτογραφία αν την τυπώσουμε με υψηλό ή χαμηλό κοντράστ, αν υποεκθέσουμε ή αν υπερεκθέσουμε. Η ιδέα της ανακάλυψης εισάγει πιθανότητες, όπως το να ανακαλύψουμε ένα νέο (για μας) τρόπο να βλέπουμε. Να ανακαλύψουμε άγνωστα (μέχρι στιγμής) συναισθήματά μας απέναντι στη φωτογραφία και τον κόσμο. Τη φευγαλέα σιγουριά της γνώσης του γιατί φωτογραφίζουμε ή ακόμη και την αναθεώρηση της. Και αυτού του είδους την ανακάλυψη, την ανακάλυψη μη υλικών, μη τεχνικών πραγμάτων, που φαινομενικά δεν έχουν σχέση με τη φωτογραφία, τη θεωρώ πιο σημαντική και απείρως πιο συναρπαστική.
Μια ανάλυση τέτοιου είδους θα μπορούσε να επεκταθεί για πολύ ακόμα, χωρίς ωστόσο να προσδώσει απαραίτητα στον προβληματισμό. Εν κατακλείδι, θεωρώ πως μπροστά στο έργο τέχνης, οι ορισμοί και τα κλισέ θα πρέπει να υποκλίνονται και να υποχωρούν, αν όχι να εξαφανίζονται. Και μάλιστα πιστεύω ότι κάτι τέτοιο είναι και εφικτό και εύκολο. Αρκεί να δει κανείς μια φωτογραφία του Frank ή του Evans, η οποία του «αιχμαλωτίζει» το μάτι και να αναρωτηθεί αν είναι η τονικότητα του τυπώματος, το φως, ή το απεικονιζόμενο αυτά που του προκαλούν συγκίνηση και τον αφήνουν άφωνο. Ή, μήπως, είναι κάτι άλλο. Κάτι το οποίο υπάρχει στην φωτογραφία, αναδύεται από αυτήν και αγγίζει το μυαλό, την καρδιά και το πνεύμα με τρόπο που δεν μπορείς να περιγράψεις με λόγια; Με αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο που μόνο η Τέχνη μπορεί να συγκινήσει.

 

 

© Panayotis Kasimis
All rights reserved

Portfolios

 

kasimis night kasimis beton blues kasimis home kasimis portraits kasimis music
kasimis animals kasimis garden kasimis-garden kasimis america

Κείμενα

 

Μικρό βιογραφικό ...

 

Ο Παναγιώτης Κασίμης σπούδασε φωτογραφία στο Royal College of Arts του Λονδίνου. Έχει υπάρξει μαθητής του Chris Killip και της Mary Ellen Mark.
Φωτογραφίζει τα τελευταία 30 χρόνια, και διδάσκει φωτογραφία από το 1999.
Είναι διαπιστευμένος δάσκαλος φωτογραφίας και οπτικών τεχνών από τον διεθνή οργανισμό ElSevier ("Teaching Photography and Visual Arts", 2009).
Έχει εκθέσει φωτογραφίες του στην Αθήνα, στη Ρώμη (Centro Luigi Di Sarro, 2014), στην Κωνσταντινούπολη (2014), στο Juneau της Αλάσκα (2005), στo Eindhoven της Ολλανδίας (1999), και στο Λονδίνο.
Έχει διοργανώσει και διδάξει σεμινάρια και workshops φωτογραφίας για παιδιά (Kids & Family, Τεχνόπολις - 2009) και ενηλίκους (Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα - 2014, Ιστορικό Αρχείο Εθνικής Τράπεζας -2013, PhotOrion Ρόδος-2012, Deutsche Telekom, Πύλος -2011). Έχει διδάξει φωτογραφία στο Α' Πειραματικό Λύκειο Αθήνας, στην ομάδα «Διάθλαση» του Δήμου Δάφνης και στην «Ιόνιο Σχολή».
Το 2004 δέχθηκε επιχορήγηση (fellowship) από το University of Houston σε συνεργασία με το Houston Center of Photography. Το βιβλίο, αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς του στη Λατινική Αμερική, εκδόθηκε το 2009 από τον εκδοτικό οίκο Ambious της Washington, με τίτλο "Days Away".
Το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο "Αστικά Ημερολόγια" εκδόθηκε στην Αθήνα το 2013, με πρόλογο του γνωστού αμερικανού φωτογράφου, Larry Fink.
Το 2001, μαζί με οκτώ φίλους και μαθητές, ίδρυσε τον Φωτογραφικό Σύλλογο «Εννέα».
Το 2013 ίδρυσε το Κέντρο Δημιουργικής Φωτογραφίας, όπου διδάσκει ως σήμερα.
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

 

( ... πλήρες βιογραφικό σε pdf ... >>> )

Παναγιώτης Κασίμης

Τηλέφωνο:
Skype:
Email:

+30 694 487 5505
Panos Kasimis
panos@kasimisphotography.com

 

 

Επικοινωνία ...

Ερωτήσεις ή/και σχόλια; Στείλτε μου ένα email χρησιμοποιώντας την παρακάτω φόρμα
και θα επικοινωνήσω μαζί σας το συντομότερο δυνατόν.

 

Ούπςς!... Κάτι πήγε στραβά!
Το email σας δεν εστάλει.

Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας στην δουλειά μου!
Έλαβα το email σας και θα σας απαντήσω το συντομότερο δυνατόν.